Giriş Sayfam Yap Favorilere Ekle Sitene Ekle Arşiv RSS
ANASAYFA KOMŞULAR UYANSA YETER! YAZARLAR KÜNYE İLETİŞİM
KÜLTÜR SANAT BİZİM KİTAPLIK AKTÜALİTE TARİH POSTASI EDEBİYAT VE DÜŞÜNCE DOSYA GEÇMİŞ DOSYALAR ARŞİV
» HAYAT SAHNESİ - ŞEYDA ŞAHİN
02 Ocak 2014 Perşembe 17:00
12
14
16
18

     Kimse olduğu gibi değildir. Ne kadar içim dışım bir deseler de. Hayat bir tiyatro sahnesi gibidir aslında. Bazı roller verilmiş oynamamız için, biz de o rolleri oynuyoruz işte.

        Okulda öğrenci, evde çocuk, sosyal hayatta fert... Evde farklı bir rol, işte farklı...

     Zamana ve mekâna göre göre farklı kişiler oluyor ve bazen kişilik çatışması yaşıyoruz. Bir örnek vermek gerekirse; komutan bir babanın çocuğuna olan tavrını örnek gösterebiliriz. Emrinde olan askerlere olan tavrını çocuğuna uygulayıp işini hayatına karıştırabilir. Bu , elinde olmayan bir şekilde , ruhuna sinmiş görevi evinde bırakamaz. Üniformasını çıkardığı gibi çıkarıp asamaz. Kendi kimliğinde sapmalar yaşayıp büyük bir sorun haline gelebilir, aile içerisinde tatsızlıklara yol açabilir.

       Empati kurmak yararlı olacaktır bu gibi durumlarda. Kendimizi çocuğumuzun yerine koyarsak; eskiden, çocukken, babasından böyle bir davranış görseydi? Soruları sormaya başladığımız anda aslında tiyatronun ilk perdesine gitmiş oluyoruz.

        Eskiden çocuktuk. Tek derdimiz oyun oynamak. Biraz büyüyüp okulu öğreniyoruz. Sorumluluk diyoruz ödevlerimize. İlerideki kocaman ödevler hayal bile edilemiyor. Aşkı öğrenmeye çalışıyoruz. Ne kadar doğru Ne kadar yanlış... Yuvarlanmak bu olsa gerek.

       Sonra yuva kurma telaşları... Evlenince biraz rolümüz ağırlaşıyor. Bir perdede birçok kez üzerimizi değiştirip birçok farklı replik bilmemiz gerekiyor. Etrafındaki insanlara bağlı olarak zorlaşıyor hayat, çok kişiyle tanışıyoruz, çok konu konuşuluyor. Tabi zaman da geçiyor bu sırada.

        Aynada bize benzeyen bir yüz. Yıllar çok mu çabuk geçmiş yoksa? Tutamamış mıyız birazcık bile? Tutamamışız. Geçmiş yıllar. Yüzde derin çizgiler... Yaralar bereler belki de...

       Ve zaman bunları düşünürken bile akıp gidiyor. Yaş daha da ilerliyor. Ve ilk perdenin özlemi duyuluyor. Ne kadar da düz, kolay anlaşılır, dertsiz tasasız... İlgi bekleniyor tıpkı küçük bir çocuk gibi. O yaralar öpülmeye muhtaç. Çocukça davranışlar, şımarıklıklar... Ama herkes de farkında değil mi? O günler geçmişte kaldı ve sen bir sürü insan kılığındaydın. Artık yorgunluktan diğer oyunculara devretme sırası geliyor.

       Bu meşakkatli yoldaki engeller, çukurlar, tümsekler bir alkışı hak ediyor. Son perdede de ekinleri biçme vakti geliyor işte. Burada da alkışlayacak insanlar bekliyor yorgun oyuncu. Yalnız kalma korkusu başlıyor. En zor zaman işte o son demler oluyor. Seyircisiz, oyuncusuz kalmış bir sahne. Ne kadar şey ifade edebilir ki?

       Allah kimseyi yalnız, çaresiz ve muhtaç bir şekilde ruhunu teslim ettirmesin. Son nefeste Rab unutulmadan.


  Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış

  Yorum Ekle

Ad Soyad :
E-Posta :
Mesaj :
Güvenlik Kodu :


 

                            

YAZARLAR
UFUK KÜÇÜK
ZAMANSIZ, MEKÂNSIZ BİR HATIRA
SEDA Ç.
SAYIN SEN
YİĞİT KOÇ
İYİLİK ANLAYIŞLARI
UĞUR GÜVEN
----------ŞAŞIRMAK HAKKINI ELDE BULUNDURMAK-------------
REŞAT BAŞER
OSMANLI TUĞRASI BİZDEN ÖNCE
SAMİ EREN
SAHİ, İSMET ÖZEL 15 TEMMUZ AKŞAMI NEREDEYDİ?
RIFAT TÜRKARSLAN
DİNDARLIK
ASYA DENİZ
----ASYA DENİZ----SİYASETİ HEYBENİZDEN ATIN BİR KENARA
YASEMİN KARAMANLI
BAYRAM EĞLENCE MİDİR?
CİHAD YURDABAKAN
CEMİL MERİÇ:ENTELEKTÜEL BİR ÜS
TUĞBA ÖZDEMİR
ÖFKELİYİM
RAMAZAN EGE
----MEZHEP SAVAŞLARI YAHUT BİRLİKTELİK KAYGILARI ----
TAYFUN DEMİR
KISA NOTLAR -I-
ÇOK OKUNANLAR bu hafta | bu ay
ÇOK YORUMLANANLAR bu hafta | bu ay | bu yıl
İstatistik

Site En iyi Mozilla Firefox ve Chrome Tarayıcısıyla 1024x768 Çözünürlükte Görüntülenir. Tüm Hakları Saklıdır.

AKLIMIZA DÜŞÜNCE 2011

EDİTÖR