Giriş Sayfam Yap Favorilere Ekle Sitene Ekle Arşiv RSS
ANASAYFA KOMŞULAR UYANSA YETER! YAZARLAR KÜNYE İLETİŞİM
KÜLTÜR SANAT BİZİM KİTAPLIK AKTÜALİTE TARİH POSTASI EDEBİYAT VE DÜŞÜNCE DOSYA GEÇMİŞ DOSYALAR ARŞİV
» ARİF ALTUNBAŞ - AKINCI BİR RUH VE BAHADDİN
02 Haziran 2012 Cumartesi 00:1
12
14
16
18

       İnsanlar vardır, bir hiçtir, ama anlatıla anlatıla devleştirilmek istenir, putlaşır veya putlaştırılır. İnsanlar vardır, ne kadar anlatsanız azdır. Siz onu anlatmak istemeseniz de o kendisini anlattırır, o ne kadar mütevazı ise o kadar yücedir.

     Bahaddin putları da, putçuları da,  putlaşmayı da sevmezdi. Çünkü o, puta ve putçulara da karşı, Hz. İbrahim’in çizgisinde idi.Kalabalıklar içinde kendi dünyasında gezen, kendi dünyasını yaşayan ve yaşamak isteyen zamanımızın bir Ebu Zerr’i gibiydi. Onun için kimseye eyvallahı yoktu ve olmadı. O tek başına bir ordu, tek başına bir ümmetti.

     İsteseydi, akranları gibi baş olma yarışına katılır ve baş da olurdu. İsteseydi, makam, mevki, mal-mülk savaşında, ihaleler peşinde koşar, bir zamanların mücahitlerinin müteahhit kesildiği o kervana katılırdı. O bileğinin hakkını yedi, içti ve onlarla yetindi. Fazlasına tamah etmedi. Onun için en güzel hasletlerle bezenmiş; şöyleydi böyleydi denilebilir. Belki de hepsi de doğru, hepsinde de bir haklılık payı vardır. Ama o her şeyden evvel ve önce bir Akıncıydı.

        Gönül eriydi, fedakârdı, cesurdu, hasbiydi, mütevazı ve sorumluluğunu hep bir mavzer gibi yüreğinde taşıyan ve yeri geldiğinde o yüreği kükreyen bir aslandı, yeri geldiğinde ise, merhametin patronuydu. O bunları sözlerinde değil, özünde yaşadı. Bu gerçekleri yaşarken ispat etti.

     Bir gün Avusturya’da, birlikte bir sabahın kuşluğunda, bir orman içinde turlarken, ormanın tertemiz havasını ciğerlerine çekerken “Arif, galiba Halid bin Velid’in dediği gibi yatakta ölecek, şehitlik mertebesine kavuşamayacağız’’ dediği kulaklarımda hala çınlar durur.

      Onun için o bir Akıncı ruhuyla hep kendi gönül atında dörtnala bir hedefe doğru koşuyordu. Sınır boylarında bir Akıncı gibi yaşıyordu. Bir Akıncı olarak; yaşamıyor gibi, yaşamıyor gibi, yaşamıyor gibi hayatı gönlünce yaşıyordu.

       Şimdi de o sevdiklerinin gönlünde, dostlarının yüreğinde ölmemiş gibi, ölmemiş gibi, ölmemiş gibi yaşıyor. Sanki bir gün aniden bir yerlerden çıkıp gelecek gibi birçok insanın gönlünde, zihninde, hayatında hep yaşamaya devam ediyor.

       Bir kış günü, Ankara Vakıflar Yurdu’na, İzmir’den gelen birkaç arkadaşla birlikte bana misafir olduğunda, kara yağız yerinde duramayan bir delikanlıydı. İzmir Akıncılar başkanı olduğunu söylediğinde; ona ilk sorum, Cavit’i tanıyıp tanımadığıydı.

        Daha sonra, Erzurum’da öğrencilik günlerinde sürekli görüştük. Mahmut’la Erzurum’dan Kayseri’ye kadar 1400 Yıl Hicret Koşusu, Palandöken’in dondurucu soğuğunda kros kayak yapması sporla içli dışlı olduğunu gösteriyordu. Biraz da güreş yapmışlığı vardı. Zaman zaman da beni güreşe çekmek için kışkırtırdı.

      Ona dışarıdan bakan bir kimse sporcu olduğuna inanmazdı. İşte o hep dışarıda mütevazı bir derviş, sahada dev kesilen aslan bir yürekti. Laf ebesi değil, düştüğü yerde ağır olan bir taştı. Söz adamı değil, icraat adamıydı. Sözde Akıncı değil, özde Akıncıydı. Bu duygu ve sevdayı dolu dolu yaşadı, bunu etrafındakilere de yaşattı.

 

     İzmir gibi bir yerde, Akıncılar Ege Bölgesi Başkanlığı yapmak herkesin yüklenebileceği bir sorumluluk değildi. Ama o bin bir başlı kartalı taşıyan bir kanarya gibiydi. Sadece İzmir’de değil bütün Ege Bölgesinde, Sivas’ta, Erzurum’da bulunduğu her ortamda Akıncı bir ruhun, aksiyon ve yaşantının aynasıydı.

    Liderlik iddiasında bulunan birçoğunda olmayan hasletler, onda vardı, ama liderlik iddiası yoktu. O güzellikleri içinde yaşadı ve bir ayna gibi dışına da yansıttı. Bütün bunları onda canlı canlı görenler, gördü. Görenlere selam olsun, göremeyenlere de eyvahlar…

    Yüksek İslam Enstitülerinin fakülte olması için zamanın Ankara Hükümetine sivil toplum kuruluşları olarak baskılar yapıyorduk. Çünkü Yüksek İslam Enstitüleri akademik, bilimsel çalışma yapamıyor, bir enstitüden ileri gidemiyordu.

    Sivil bir direniş olarak Ankara’da, Genel Başkanı olduğum “İmam-Hatip Okulları Mezunları’’ teşkilatında Türkiye çapında YİE(Yüksek İslam Enstitüleri)’lerde boykot kararı aldık. İlk sefer boykotu kıran, İzmir Yüksek İslam Enstitüsü oldu. Buna çok ama çok içerlemişti. Hayatı boyunca da bu acıyı ve sızıyı onda gördüm. O boykotu başlatan Hocayı ve öğrencilerini hiç affetmedi.Daha sonra Kayseri İslam Enstitüsü… Derken boykot tam istediğimiz gibi sürdürülemedi.Bugün İlahiyat Fakültesindeki Doktorlar, Doç.ler, Prof.lar bu mücadelenin o zaman bizim için ne kadar önemli olduğunu bilmem ne kadar anlayabilirler. Acaba kaç kişi o günleri ve o mücadeleleri hatırlayıp, yeni nesle bir vefa örneği olarak bu mücadelemizi anlatma lütfunda bulunuyor, bilemiyorum.

    Tarihimizi, geleneğimizi, kültürümüzü, dost ve düşmanlarımızı unutan vefasız, kaygısız, sevdasız, aşktan uzak bir millet olmaya başladık. Yani; Akıncı ruhundan uzaklaştıkça uzaklaştık, Bizans ruhuna yaklaştıkça yaklaşmaktayız. Düşmanlarımızla dost ve can ciğer arkadaş olmaya özeniyor, düşmanlarımıza âşık olma yarışında birbirimizi çiğniyoruz. Bugün birileri bir yerde hükümet ediyor, bakanlık yapıyor ve bir devri kapatmaya çalışıyorsa, bunların hiç biri kendiliğinden olmadı, gökten zembille de yeryüzüne inmedi. Bugün toplanan meyveler, otuz kırk yıl önce ekilen tohumların, verilen mücadelenin ürünü olduğunu birçok vefasız, hatırına bile getirmiyorsa, bu onların bilecekleri iş.

    Akıncılar, Türkiye’deki değişimin ateşini otuz kırk yıl önce atmış gönül erleridir. Ne yazık ki, meyve kendi ağacını tanımayacak kadar köklerine ve gövdesine yabancı. Acaba bu meyveler, portakala benzeyen acı turunçlar mı? Onlar portakal renginde ve görünümünde olsalar da acaba ne kadar portakala benziyorlar? Değişim değişim derken bizim de değiştiğimizin ne kadar farkındayız? Akıncılar değişim tarafıdır, ama değişmek için değişmek, onların değişim anlayışı değildir. Onlar, Vahyin çizgisinde değişmek ve değiştirmek üzere değişim taraftarlarıdır. Akıncıların dillendirdiği ve mücadelesini verdiği değişim anlayışı yozlaşma değil, özleşmedir.

   Biz, bukalemunlar gibi renkten renge girmek için değil, insanlığa ve yeryüzüne hayat veren yeşilin rengine bürünmek için hep mücadele verdik.

    Bahaddin bu kutlu bayrağı her gittiği yere taşıyan ve onun hakkını veren, bu ideal uğruna bu bayrağı Hindikuş Dağlarında gururla taşıyan bir Akıncı idi.

      O hep öyle yaşadı ve de yaşadığı gibi Rabbine kavuştu.

     Allah’ın c.c.  selamı, bereketi ve rahmeti onun üzerine olsun.

 

                                     


  Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış

  Yorum Ekle

Ad Soyad :
E-Posta :
Mesaj :
Güvenlik Kodu :


 

                            

YAZARLAR
UFUK KÜÇÜK
ZAMANSIZ, MEKÂNSIZ BİR HATIRA
SEDA Ç.
SAYIN SEN
YİĞİT KOÇ
İYİLİK ANLAYIŞLARI
UĞUR GÜVEN
----------ŞAŞIRMAK HAKKINI ELDE BULUNDURMAK-------------
REŞAT BAŞER
OSMANLI TUĞRASI BİZDEN ÖNCE
SAMİ EREN
SAHİ, İSMET ÖZEL 15 TEMMUZ AKŞAMI NEREDEYDİ?
RIFAT TÜRKARSLAN
DİNDARLIK
ASYA DENİZ
----ASYA DENİZ----SİYASETİ HEYBENİZDEN ATIN BİR KENARA
YASEMİN KARAMANLI
BAYRAM EĞLENCE MİDİR?
CİHAD YURDABAKAN
CEMİL MERİÇ:ENTELEKTÜEL BİR ÜS
TUĞBA ÖZDEMİR
ÖFKELİYİM
RAMAZAN EGE
----MEZHEP SAVAŞLARI YAHUT BİRLİKTELİK KAYGILARI ----
TAYFUN DEMİR
KISA NOTLAR -I-
ÇOK OKUNANLAR bu hafta | bu ay
ÇOK YORUMLANANLAR bu hafta | bu ay | bu yıl
İstatistik

Site En iyi Mozilla Firefox ve Chrome Tarayıcısıyla 1024x768 Çözünürlükte Görüntülenir. Tüm Hakları Saklıdır.

AKLIMIZA DÜŞÜNCE 2011

EDİTÖR