Giriş Sayfam Yap Favorilere Ekle Sitene Ekle Arşiv RSS
ANASAYFA KOMŞULAR UYANSA YETER! YAZARLAR KÜNYE İLETİŞİM
KÜLTÜR SANAT BİZİM KİTAPLIK AKTÜALİTE TARİH POSTASI EDEBİYAT VE DÜŞÜNCE DOSYA GEÇMİŞ DOSYALAR ARŞİV
» UFUK KÜÇÜK - UNUTMA!
04 Nisan 2014 Cuma 15:00
12
14
16
18
UNUTMA!
 
UFUK KÜÇÜK
             İskele kalabalıktı. Vapurdan inen yolcular, vapura yetişmeye çalışanlarla çarpışıyor, ortaya insan cümbüşü çıkıyordu. Oysa bu hiç de hoş değildi. Onları uzaktan seyredip resmeden ressam, hayal edip yazan şair, kurgulayıp senaryolaştıran senarist bu fikrime katılmıyor olabilir. Bu manzara onlar için birer malzeme olabilir. Olabilir tabi de, bundan bana ne!
 
            Zihnim böyle boş vakitleri hiç de iyi değerlendiremez. Gereksiz tonlarca kurgu, fikir, anı beynime doluşur. Sırayla zihnimi işgal ederler. Her biri sıranın kendisine gelmesini bekler ve sıra kendilerine gelince akıl sahneme doluşurlar. İradem bu sahneye bekçilik yapmayı pek sevmiyor. Korkarım ben de bundan şikâyetçi değilim. Böyle kaçamaklar işe yarıyor, unutmanın nimet olduğunu hatırlıyorum.
 
          Tüm bu zihni boşluğumu gittikçe artan ayak sesleri bozuyor. Uzaktan koşar adım bir çocuk geliyor yanıma. Ağlıyor, gözyaşları küçücük bedenini sarsıyor. Ne oldu? diyorum titreyen sesimle ‘neden ağlıyorsun?’ Cevap yok. Daha da şiddetleniyor ağlaması. Ağlama. diyorum. Ama ben de onunla ağlıyorum. Tutamıyorum gözyaşlarımı. Diz çöküyor,boynuna sarılarak ağlıyorum.

Artık anlaşabiliyoruz. Yabancı olduğunu anlıyorum. Bu, gözyaşı ülkesinin yetimlerinden. Konuşmaya ağlayarak devam ediyoruz. Bizi unuttunuz diye sitem ediyor. Utanıyorum. Affet bizi diyorum hıçkırarak. Sıkıca tuttuğu elimi bırakıyor, gözlerime bakmadan uzaklaşıyor.
 
         Deniz kenarına doğru iyice yaklaşıyorum. Hava çok sıcak. Bineceğim vapur yanaşıyor iskeleye. Zihnim düşünce felci geçiriyor. Çocuğun peşinden koşmayı akledememenin hüznüyle yürüyorum vapura doğru.
 
         Rüzgâr vapurda hissettiriyor kendini. Dizlerim titriyor. Oturamıyorum yine de. Beynime hücum eden bütün gereksiz düşünceler kaybolmuştu. Zihnim çocuğun simasını unutmamak için müc
adele ediyordu. Vapur hareket etmişti. Kendimi denize atmakta gecikmedim.
 
         Vapur uzaklaşırken iskelede gördüğüm binlerce çocuk ağlayarak ellerini bana doğru uzatmışken o yolculuğa nasıl devam edebilirdim?
 

  Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış

  Yorum Ekle

Ad Soyad :
E-Posta :
Mesaj :
Güvenlik Kodu :


 

                            

YAZARLAR
UFUK KÜÇÜK
ZAMANSIZ, MEKÂNSIZ BİR HATIRA
SEDA Ç.
SAYIN SEN
YİĞİT KOÇ
İYİLİK ANLAYIŞLARI
UĞUR GÜVEN
----------ŞAŞIRMAK HAKKINI ELDE BULUNDURMAK-------------
REŞAT BAŞER
OSMANLI TUĞRASI BİZDEN ÖNCE
SAMİ EREN
SAHİ, İSMET ÖZEL 15 TEMMUZ AKŞAMI NEREDEYDİ?
RIFAT TÜRKARSLAN
DİNDARLIK
ASYA DENİZ
----ASYA DENİZ----SİYASETİ HEYBENİZDEN ATIN BİR KENARA
YASEMİN KARAMANLI
BAYRAM EĞLENCE MİDİR?
CİHAD YURDABAKAN
CEMİL MERİÇ:ENTELEKTÜEL BİR ÜS
TUĞBA ÖZDEMİR
ÖFKELİYİM
RAMAZAN EGE
----MEZHEP SAVAŞLARI YAHUT BİRLİKTELİK KAYGILARI ----
TAYFUN DEMİR
KISA NOTLAR -I-
ÇOK OKUNANLAR bu hafta | bu ay
ÇOK YORUMLANANLAR bu hafta | bu ay | bu yıl
İstatistik

Site En iyi Mozilla Firefox ve Chrome Tarayıcısıyla 1024x768 Çözünürlükte Görüntülenir. Tüm Hakları Saklıdır.

AKLIMIZA DÜŞÜNCE 2011

EDİTÖR